FictionY [Kill Me Baby!] ความลับ 2

posted on 19 Mar 2012 11:59 by gamboom in FictionY
พลังจิ้นเราจะเหนือจินตนาการแค่ไหน มาดูกัน ก๊าก
 
 
------------------------------------------
 
ตอนที่ 2


จิ๊บ... จิ๊บ... จิ๊บ

เสียงนกร้องเจี๊อยแจ้วในตอนเช้าปลุกเด็กสาวผมสั้นสีต้ำตาลอ่อนให้ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ผ้าม่านสีขาว ตู้ โต๊ะ ทีวี ที่ดูไม่คุ้นตา ยาสึนะกำลังค่อยๆ นึกว่าเกิดอะไรขึ้น และที่นี่ที่ไหน

ผู้หญิงคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา ใส่ชุดสีขาวทั้งตัว ดูท่าทางใจดี เธอยกอาหารเช้าเข้ามาวางด้วยท่าทางสบายๆ

"อ้อ ที่ีนี่คือ โรงพยาบาลสินะ" ยาสึนะพึมพำเบาๆ พร้อมเอามือแตะที่ผ้าพันแผลรอบหัว เธอมีอาการมึนหัวเล็กน้อย

"เราบาดเจ็บจากการที่ไปเจอนักเลงเข้า และหลังจากนั้นก็ได้พบกับ..."

"โซเนียจัง!!" เด็กสาวผมสั้นตะโกนเสียงดัง จนนางพยาบาลตกใจ ยาสึนะรีบถามว่า เห็นเด็กผู้หญิงผมสีทองบ้างมั้ย 
นางพยาบาลท่าทางใจดีส่ายหน้า ตอบสั้นๆ ว่า เห็นยาึสึนะหมดสติอยู่หน้าโรงพยาบาล จึงได้้พาเข้ามารักษาข้างใน โชคดีที่บาดแผลไม่ร้ายแรงมาก อีก 2-3 วันก็ออกจากรพ.ได้แล้ว

เด็กสาวผมสั้นสีน้ำตาลมีสีหน้าเศร้าทันที เธอทำได้เพียงรับคำสั้นๆ "เหรอคะ..." พร้อมประสานมือที่สั่นเทิ้มเข้าด้วยกัน
นางพยาบาลขอตัวออกไปดูแลคนไข้คนอื่น เธอแนะนำว่าให้ยาสึนะพักผ่อนมากๆ และทานข้าวเยอะๆ ก่อนปิดประตูจากไป

ความเงียบงันครอบคลุมไปทั่วบริเวณของห้อง ยาสึนะกรีดร้องอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

"โซ..โซเนียจัง เธอหายไปไหน ทำไมถึงเค้าไว้แบบนี้" ยาสึนะก้มหน้าลง มือทั้งสองข้างกลายเป็นที่ซับน้ำตา เธอปาดน้ำตาไปมาสะอึกสะอื้น น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาไม่หยุด 
แผลบนศรีษะอาจจะยังระบมอยู่บ้าง แต่มันไม่อาจเทียบได้กับความเจ็บปวดที่ใจได้รับ


"ทำไม!!" 


เด็กสาวผมสั้นทำได้เพียงหวังลึกๆในใจ ขออย่าให้มีใครได้ยินเสียงร้องไห้ที่แทบเสียสติของเธอเลย...


-----------


หลังจากที่บาดแผลหายดี ยาสึนะออกจากโรงพยาบาลมาได้สักพัก
ทุกสิ่งทุกอย่างก็เริ่มเข้าสู่ปกติ ทุกอย่างดำเนินไปเหมือนเคยๆ อาจารย์ โรงเรียน เพื่อนๆ 

ทำไมไม่มีคนตามหาโซเนียจังเลยนะ ทำไมไม่มีคนเป็นห่วงโซเนียจังกันเลยนะ
ทำไมทุกคนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเหมือนไม่ได้มีใครหายไป

ยาึสึนะทำได้เพียงคิดในใจ แต่ไม่อาจพูดอะไรออกมาได้ เธอนั่งเหม่อลอย จนเผลอมองโต๊ะที่นั่งข้างๆ อยู่บ่อยๆ

โต๊ะเรียนอันว่างเปล่า โต๊ะที่ไม่มีเด็กสาวผมทองท่าทางเย่อหยิ่งนั่งอยู่อีกแล้ว...




วันเวลาผ่านไป จนเริ่มย่างเข้าสู่เดือนที่ 3 ช่วงเวลาที่โซเนียหายตัวไปอย่างไร้เหตุผล

ยาสึนะกำลังเดินกลับบ้านคนเดียว เธอเริ่มทำใจได้บ้างแล้ว คิดแง่ดีได้เพียงโซเนียอาจมีธุระด่วนที่บ้านเกิด เลยไม่มีเวลามาร่ำลากับเธอ

ยาสึนะยิ้มเล็กๆ ให้ตัวเอง อย่างน้อยก็น่าจะมีหวังที่จะได้พบกันอีก เพราะโซเนียจังยังมาช่วยตอนที่เจอกับนักเลงเลยนี่นะ

"ต้องได้พบกันอีกแน่ ได้พบกัน..."

กึก

เด็กสาวผมสั้นสีน้ำตาลเงยหน้าขึ้นช้าๆ เมื่อเห็นว่ามีคนขวางทางอยู่ด้านหน้า

"โซ...!!" 

"ยาสึนะ"

เด็กสาวผมสั้นสีน้ำตาลชะงักไปหลังจากที่อีกฝ่ายเรียกชื่อตัวแทรกขึ้นมา

"ซะ..โซเนียจัง..." ยาึสึนะมีคำถามมากมายที่อยากรู้คำตอบ แต่พอได้เจอเจ้าตัวจริงๆ คำถามเหล่านั้นกลับจุกอก เธอทำได้เพียงเีรียกชื่อผู้ที่อยู่เบื้องหน้าเท่านั้น

เด็กสาวผมทองนัยตาสีครามมองมาอย่างเย็นชา เธออยู่ในชุดสีำดำทมิฬ สองมือล้วงกระเป๋าอยู่ตลอด

ความเงียบครอบคลุมไปทั่ว มีแต่เสียงแม่น้ำลำธาร และเสียงนกร้องเพื่อกลับรังยามเย็นเท่านั้น

เด็กสาวผมทองหลับตาลงครู่หนึ่ง เธอเอียงคอเล็กน้อยก่อนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

"ขอโทษนะ ยาสึนะ แต่เธอต้องตายที่นี่"

 
 
 
 
(อ่านแล้วหนุกไม่หนุกยังไงเม้นท์หน่อยนะ)

edit @ 19 Mar 2012 12:04:32 by gamboom

FictionY [Kill Me Baby!] ความลับ 1

posted on 19 Mar 2012 11:55 by gamboom in FictionY
กลับมาแต่งแฟนฟิคอีกครั้งค่ะ หลังจากหายไปไม่ได้แต่งนานๆมากๆ
 
คราวนี้มาลองจิ้นเรื่อง Kill Me baby (เพื่อนหนูเป็นนักฆ่า) ดู เรื่องที่ไม่น่าจะจิ้นได้เลย ก๊าก
 
-------------------------------------
 
ตอนที่ 1

ณ ดาดฟ้าของโรงเรียน เด็กสาวผมสีทองนัยตาสีครามกำลังพูดคุยโทรศัพท์กับใครอีกคน ในวันนี้ท่าทางของเธอดูเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ค่ะ ดิฉันเข้าใจ แต่ว่า..." เด็กสาวพยายามพูดแทรกหวังให้อีกฝ่ายเข้าใจ แ่ต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล เธอได้แต่รับคำสั่งจากอีกฝ่าย เพราะไม่มีอำนาจมากพอที่จะปฏิเสธ

"...รับทราบค่ะ"

ตึ๊ด

เด็กสาววางโทรศัพท์มือถืออย่างไม่พอใจนัก เธอมีสีหน้าเจ็บปวดทำได้เพียงสบถออกมาเสียงดัง "บ้าเอ้ย บ้า! ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย"

...

"โซเนียจัง อยู่นี่เอง" 

เด็กสาวชาวญี่ปุ่นผมสั้นโผล่หน้ามาจากประตูดาดฟ้า เธอเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางสบายๆ และยิ้มทักทายเหมือนอย่างทุกวัน แต่อีกฝ่ายกลับไม่คิดแม้แต่จะหันมาทักตอบด้วยซ้ำ

"เป็นอะไรไปเหยอ ท่าทางซีเรียสจัง" เธอเอียงคอสงสัย จ้องมองอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ

"เปล่า" หญิงสาวผมยาวสีทองตอบพร้อมกอดอกหันไปทางอื่น

"ฮั่นแน่ กำลังคิดถึงเค้าอยู่ใช่มั้ยล่า แบบว่า 'ยาสึนะไม่อยู่เหง๊าเหงา' อารมณ์แบบนี้ป่ะ ฮิๆ" เด็กสาวผมสั้นยิ้มร่าหยอกล้ออีกฝ่ายด้วยเดียงสา

"......" โซเนียจ้องมองยาสึนะอย่างไม่มีเหตุผล แววตาของเธอดูเจ็บปวด สาวผมทองนัยตาสีครามกำมืออย่างเจ็บใจ เธอเดินออกมาจากดาดฟ้าโรงเรียนโดยที่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

--------------

หลังจากวันนั้นโซเนียก็หายตัวไป...

--------------

"โซเนียจัง หายไปไหนกันนะ... นี่ก็จะสองสัปดาห์เข้าไปแล้ว" เด็กสาวผมสั้นพูดกับตัวเองเบาๆ ตลอดเวลาที่โซเนียหายไป เธอก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ ให้อากิริช่วยใช้วิชานินจาตามหาโซเนียอยู่ตลอด แต่ก็ไม่เคยได้ผล เหตุผลหลักนั่นก็เพราะไม่เคยมีใครรู้ว่าบ้านของโซเนียอยู่ที่ไหน

"ตอนที่เจอครั้งล่าสุดก็ท่าทางแปลกๆ ... อ๊ะ จริงด้วย!" ยาสึนะพูดเสียงดังลั่น "ถ้าเราอยู่ในอันตรายล่ะก็ โซเนียจังต้องมาช่วยแน่ๆ!" นัยตาของเธอดูมั่นใจขึ้นมา

และแล้วหลังเลิกเรียนสาวผมสั้นที่ดูสติไม่ค่อยดีเธอก็...

MISSION 1

"โฮ่งๆๆๆๆๆๆ" ยาสึนะทำเสียงเลียนแบบหมาตัวนึง แล้วก็สมใจเพราะโดนไล่ฟัดซะเกือบเอาชีวิตไม่รอด 
"แฮ่ก... แฮ่ก... ไหงปล่อยให้เค้าวิ่งไล่ฟัดกะหมาอยู่ได้ง่ะ โซเนียจัง"
(FAIL ไร้วี่แววเด็กสาวผมทองมาช่วย)

MISSION 2

จ๋อม!

ยาสึนะโดดลงแม่น้ำซึ่งสูงแค่หัวเข่า แน่นอนว่าหัวโหม่งพื้น แต่ไม่เป็นอะไรแค่หัวโน
"แฮ่ก... แฮ่ก... ไหงปล่อยให้เค้าเปียกมะล่อกมะแล่กแบบนี้ง่ะ โซเีนียจัง"
(FAIL ไร้วี่แววเด็กสาวผมทองมาช่วย)

MISSION ......ฯลฯ

.......ฯลฯ

ฯลฯ

"...โซเนียจางงงงงง เค้าไม่ไหวแย้วนะ ทำไมไม่ออกมาช่วยเค้าล่ะ!!"ยาสึนะตะโกนเสียงดังน้ำตาคลอเบ้า ที่เธอทำไปทั้งหมดนั้นก็หวังเพียงจะได้พบกับเด็กสาวผมสีทองนัยตาสีครามที่ดูเย่อหยิ่งอีกครั้ง ขอเพียงอีกครั้งที่จะได้เจอ... แต่ก็ไม่มีแม้แต่เงา

"ก็ได้ ถ้างั้นเค้าจะเป็นนักฆ่าด้วย! จะได้เป็นพรรคพวกเดียวกับโซเนียจัง!" 
"ย๊ากกกกกก" ยาสึนะหยิบกิ่งไม้มา พร้อมหลับตาวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต

เธอไปชนเข้ากับนักเลงเจ้าถิ่นเข้าอย่างเต็มเปา...

"หา... ยัยหนูมีปัญหากับข้าเรอะ" ชายตัวสูงใหญ่พูด น้ำเสียงไม่พอใจอย่างมาก เพราะกิ่งไม้ที่ยาสึนะถือมาดันไปแทงข้างหลังเขาเข้าอย่างจัง

"คะ..เค้าเป็นนักฆ่า! คะ..เค้าไม่กลัวบะ..บิ๊กเบิ้มอย่างนายหรอก" ยาสึนะพูดตะกุกตะกัก ปากสั่นมือสั่น เธอไม่เคยเจอผู้ชายร่างสูงใหญ่มีรอยสักทั้งตัวแบบนี้มาก่อน

"อ๋อเรอะ ได้ข่าวเหมือนกันว่าจะมีนักฆ่ามากำจัดข้า ไม่นึกว่าจะตัวกะเปี๊ยกแค่นี้!!" ชายร่างสูงยิ้มแสยะ เขาจับคอเสื้อยาสึนะยกขึ้นสูงจากพื้นแล้วเหวี่ยงกระแทกกำแพงอย่างไม่ปราณี

"อั่ก อ่อก..." สาวผมสั้นถูกกระแทกกำแพงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ฮ่าๆๆ มีฤทธิ์แค่นี้เองเรอะ มากำจัดข้าไม่ใช่เรอะ" หลังจากนั้นไม่นานยาึสึนะที่ว่าทนมือทนเท้ายังไงก็เป็นมนุษย์ เธอหัวแตก มีเลือดไหลออกมาไม่หยุด ชายร่างใหญ่เห็นดังนั้นก็หัวเราะเยาะชอบใจอย่างคนบ้าคลั่ง

...ตายแน่... ยาสึนะคิดในใจ เธอเจอของจริงเข้าแล้ว เด็กสาวผมสั้นไม่ได้หวังจะเป็นนักฆ่าจริงๆ เธอเพียงแค่...

อยากเจอคนสำคัญเท่านั้น...





โอ้ย!!!

ชายร่างใหญ่ทรุดลงกับพื้น ปล่อยมือจากยาสึนะที่กำลังเจ็บหนัก 

เด็กสาวผมสั้นที่กำลังจะหมดสตินั้น สิ่งสุดท้ายที่เธอจำได้คือ แผ่นหลังของเด็กสาวผมทอง ที่ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าของเธอ








(ต่อตอนที่ 2 ถ้ามีคนตามอ่านอะนะ 555)

edit @ 19 Mar 2012 12:00:47 by gamboom

happy new year 2555!

posted on 31 Dec 2011 22:28 by gamboom
ดีปีใหม่ทุกท่านค่ะ ยังไม่รู้จะหาอะไรมาอัพดี
 
ต๊ะไว้ก่อนแล้วกัน!! เดี๋ยวห้าทุ่มกว่าๆจะไปสวดมนต์ข้ามปีกับที่บ้านค่ะ ^^
 
ขอให้เป็นปีที่ดีของทุกท่าน สุขภาพแข็งแรง ร่ำรวยๆค่ะ
 
: )
 
----
 
ปีที่ผ่านมามีอะไรเกิดขึ้นหลายอย่าง ทั้งสิ่งที่ดี และไม่ดีปะปนกันไป
 
ยังไงก็ขอบคุณทุกสิ่งที่เข้ามาให้เรียนรู้ ขอบคุณ ขอให้ทุกคนหัวเราะได้ตลอดปี 2555!!! ^^