บางทีก็อยากไปไหนสักที่ ไม่ต้องเอามือถือไป ไม่ต้องเจอใคร คงจะสงบใจดี...
อารมณ์ไหนไม่รู้สิ เมื่อกี้พิมพ์ประโยคนี้ลงใน facebook แล้วอยากจะเขียนต่อ
 
**---------**
 
{#emotions_dlg.cool}ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 10 ปีก่อน (....ไม่ต้องเดาอายุค่ะ จะขอบคุณมาก orz)
ช่วงนั้นเรายังเบบี๋วัยแรกแย้ม(?)อยู่เลย 5555 ช่วงนั้นมือถือกับอีเมลล์ยังไม่ฮิตเหมือนในปัจจุบัน
 
ตอนนั้นใช้อินเทอร์เน็ตที่ไวสุดๆ.... คือ 56k ต้องมีทุกบ้านค่ะ ต่อโมเดมเล่น RO (ตรู๊ด ตรู่ด ตรูดดดดด ตรู๊ดดดด ตรูดดดด ตรู๊ดดด ด ด ด โอเคต่อติด)

กระตุกไปบ้าง แต่มีความสุขที่ได้ตีกบแดง เก็บเลเวล โอ้ยยย ไม่มีอีกแล้วค่ะที่จะติดเกมส์ได้มากขนาดนี้ เกม RO เนี้ยเป็นอะไรที่เล่นกี่ทีก็ไม่เบื่อ (ถ้าได้เล่นกะเพื่อนเยอะๆอะนะ แต่หลังๆตรูเริ่มเบื่อล่ะ เล่นบ่อยเกิน) ยอมรับค่ะ เคยแอบชอบคนในเกมก็จาก RO เนี้ยแหละ! แต่ก็นะ มันก็ชั่วครั้งคราว เหมือนแอบปลื้มๆมากกว่า แล้วก็หายกันไป ^^;;

อีกอย่างที่จะขาดไปไม่ได้เลยคือการ chat ผ่านโปรแกรมที่ชื่อว่า PIRCH98 (จริงๆตอนนั้นก็มี mirc แต่ pirch ฮิตกว่ามั้ง)... มานั่งมองดูตัวเอง ตอนนั้นนี่พยายามจังจะได้เป็น @ ในแต่ละห้อง แบบว่าดูยิ่งใหญ่มาก มีกลุ่มล่า@ตามห้องใหญ่ๆอีกตะหาก
เหมือนมีอำนาจ(?) แต่เพราะโปรแกรมPIRCH นี่แหละที่ทำให้เรามีเพื่อนกลุ่มแรกในเนต แถมได้นัดเจอกันด้วย! นับว่าเป็นประสบการณ์อันมีค่าจริงๆ จนปัจจุบันถึงจะห่างหายกันไปบ้าง ไม่รู้ข่าวคราวกันบ้าง แต่ได้คุยกันทีไรก็ต่อติดทุกที : ) ถ้ามีเวลาก็อยากจะเจออีกครั้ง เอาแบบครบทีมกันไปเลยเนอะ
 
แล้วก็การเขียนจดหมายหากันเนี้ยเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเราช่วงนั้นได้เลย เราเป็นคนชอบเขียนจดหมายมากกกก แบบว่าตอนนั้นเขียนโต้ตอบไป-มากับเพื่อนที่จุฬาภรณ์ฯเป็นสิบๆฉบับ แต่หลังๆก็หายๆกันไปเอง เพราะความสนิทก็ลดลงตามเวลาที่ห่างกันไป นอกจากนั้นเราก็เขียนจดหมายหาเพื่อนในเนต แบบขอที่อยู่ใน pirch อะ แล้วส่งจม.คุยกัน (มานั่งคิดดูทำไมตอนนั้นก็มีเนต ทำไมตรูไม่อีเมลล์ฟะ? สงสัยไม่ชิน 555)
 
ตอนนี้ก็ยังรักการเขียนจดหมายค่ะ ชอบเขียนและชอบอ่าน รู้สึกว่ามีคุณค่ามากกว่าอีเมลล์ยังไงไม่รู้สิ เวลาเหงาๆเบื่อๆก็เปิดอ่าน ได้เห็นลายมือ เห็นความตั้งใจของคนที่เขียนมาให้ เหมือนได้ย้อนกลับไปเมื่อเวลานั้นอีกครั้งแถมเก็บได้นานจนแก่เลย จดหมายมันสลายร่างเองไม่ได้นิ? ยกเว้นทำหายเอง ถามว่าแล้วอีเมลล์ไม่รู้สึกเหรอ สำหรับเรา...ไม่ค่อยนะก็อาจจะรู้สึกได้บ้าง แต่น้อยกว่าจดหมาย ที่สำคัญ "มันไม่ยั่งยืน" ถ้าสักวันเซิพล่มล่ะ? เมลล์หายหมดกู้ไม่ได้ล่ะ? สารพัดอะ เราถึงไม่ชอบอีเมลล์เท่าไรก็เพราะแบบนี้มั้ง
 
อ่อเรื่องการสื่อสารเนี้ยจะลืมเพจเจอร์กับโทรเบอร์บ้าน-เบอร์ตู้ไม่ได้ เป็นอะไรที่คลาสสิกมากๆ เพจใครไม่มีนี่เชยยยย ช่วงนั้นจะมีข่าวส่งเพจลอกข้อสอบกัน {#emotions_dlg.laughing} คือเรางงมากอะ มันลอกยังไงกันวะ บอกข้อสอบผ่านโอเปอเรเตอร์(?) หรือส่งผ่านเวบอะ น่าจะอย่างหลังมากกว่า เราว่าถ้าเป็นแบบแรกมันไม่อายโอเปอเรเตอร์เหรอฟะ 55555+ เขาคงคิด อิเด็กพวกนี้...แม่มลอกกันผ่านเพจเลยนะ
เรื่องโทรศัพท์บ้านเนี้ย ช่วงนั้น...แฮะๆ โทรคุยกับคนที่อยู่ตจว.บ่อยมือถือก็ไม่มี เลยต้องกด 1234 (อะแหนะใครเคยใช้บอกมาซะ) ตามด้วยเบอร์เพื่อให้มันลดค่าโทรลงนิดหน่อย แต่ก็ไม่ค่อยช่วยหรอก บิลมาทีไรพ่อด่าทุกรอบอะ แต่ก็ใช้ต่อ -3- แถมเวลาได้ยินเสียงโทรศัพท์โทรเข้ามาเนี้ย ยิ่งรอคนที่ชอบนะ ใจมันเต้นตุมๆต่อมๆทุกที แบบว่า .. ใช่มั้ยน้า... ถ้าใช่ก็ >////<  ถ้าไม่ใช่ก็ - _ - เดี๋ยวนี้มีมือถือกันแล้ว โอกาสที่จะตื่นเต้ลแบบนั้นก็หมดไป เพราะก็เมมเบอร์กันหมด ยิ่งเบอร์แปลกๆนี่ไม่ค่อยรับกันใช่ม้า เพราะเดี๋ยวนี้อันตรายน่าดู คนเลยระวังตัวกันมากขึ้นแหละ
 
มาเพิ่มอีกเรื่องค่ะ
 
เรื่องทำ "แฟนซับ" FANSUB ...ถ้าเราไม่ได้เริ่มทำแฟนซับ เราคงไม่มีวันนี้อะ พูดจริงๆนะ แฟนซับทำให้เราได้เพื่อนเยอะมาก นับว่าเป็นเพื่อนที่คุยได้ทุกเรื่อง ถึงขนาดถึงสร้างเว็บด้วยกัน www.lily-school.com ถึงจะ่ห่างกันไปคนละซีกโลก คนละจังหวัด คนละสถานที่ แต่คุยกันทีไรก็เหมือนเดิม ไม่มีเฟคใส่กัน ด่ากันก็ด่ากันตรงนั้นเลย หรือติ/เตือนกันก็ทำได้ไม่ต้องเกรงใจ นับว่าเป็นเพื่อนกลุ่มที่เราค่อนข้างไว้ใจและสนิทด้วยมากๆ

ตอนแรกที่เริ่มทำก็เหมือนทำเพื่อฆ่าเวลา ฝึกภาษาไปเรื่อยเปื่อย แต่นานเข้าก็ตั้งใจทำ อยากให้คนที่ได้ดูได้ดูคำแปลที่ดีที่สุด อิิดิทคำ แก้ไขคำแปล มีคนติงเรื่องไหนก็แก้ทันที เราก็ต้องขอบคุณอนิเมเรื่อง "โกคุโจว เซโตไค" จริงๆ... ไม่งั้นคงไม่มีทางสนิทกับทุกคนมากขนาดนี้ : )
 
กลับไปถึงประโยคบนสุดที่เราเขียน
บางทีก็อยากไปไหนสักที่ ไม่ต้องเอามือถือไป ไม่ต้องเจอใคร คงจะสงบใจดี...
ไม่รู้มีคนรู้สึกเหมือนเรามั้ย คือเวลามือถือแบตหมด/ลืมมือถือ จะรู้สึกกระวนกระวายเพราะกลัวคนติดต่อไม่ได้ จริงมั้ย อันนี้น่าจะเป็นปกติ แต่ลึกๆแล้ว 'รู้สึกโล่งใจบ้างมั้ย?'
 
สำหรับเรา เราตอบได้เลยว่า "ใช่ เรารู้สึกโล่งใจ" เพราะอะไรเราก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน...

เคยอ่านเจอบทความหนึ่ง เขาบอกว่า ถ้ามีเวลา ลองนั่งนิ่งๆ ฟังเสียงของโลกดู
แล้วคุณจะพบว่า มีอีกเสียงหนึ่ง.. ที่เฝ้ารอคุณมาโดยตลอด
 
 น่าจะเป็นการเปรียบเทียบว่าโลกปัจจุบันนี้ผู้คนมักจดจ่อกับการงาน,เงิน,สังคม ฯลฯ กันมาก จนลืมว่า สิ่งสำคัญที่สุดคือ 'เสียงของตัวเราเอง'
ใครก็ตามที่รู้สึกเศร้าหาทางออกจากบางอย่างไม่ได้ หรือมีเรื่องที่ต้องตัดสินใจอยู่ ลองหาเวลาสัก 5-10 นาที ปิดมือถือ (โน้ตบอกคนที่บ้านหน่อยก็ดี) แล้วออกไปข้างนอกดู อาจจะทะเล หรืออะไรก็ตามที่ทำให้ใจสงบได้
 
เราคิดว่า ...คุณคงได้พบคำตอบนั้นไม่ช้าก็เร็ว : )
 
คนอื่นก็คือคนอื่น ทำได้เพียงแค่ให้คำแนะนำมา คนที่ต้องตัดสินใจคือคุณเอง ลอง "ฟังเสียงในใจของคุณดู"
 
***-------***
 
ขอบคุณค่ะ ที่ฟังดิฉันบ่น : )
 
ปล.ยินดีต้อนรับคนแก่รุ่นเดียวกับเรา 55555555
ปล.2 วิทยุไม่มีเวลาเปิดเลย งานเยอะมาก --'' 24ชม.ก็ว่าไม่พอแล้วเนี้ย ขอโทษสำหรับคนที่รอฟังด้วยค่ะ
 
และแฮบปี้เบิดเดย์ไก่ ขอให้มีความสุขมากๆนะ : )

edit @ 19 Jun 2011 23:42:24 by gamboom

edit @ 20 Jun 2011 00:08:34 by gamboom

Comment

Comment:

Tweet

แตกต่างกับจขบ.สุดขั้ว ไม่เคยเล่นทั้งเนต56k RO ไม่เคยใช้เพจ และที่สำคัญไม่มีโทรศัพท์บ้าน(ฮ่า) ถ้าย้อนไปสัก 10 ปีก่อนแบบที่จขบ.ว่า แล้วมองดู 10 ปีให้หลังนี่มันคนละเรื่องเลยแฮะ รู้ตัวอีกทีอ้าว เฮ้ย นี่กรูเปลี่ยนวงการมาอยู่อนิเมตั้งแต่เมื่อไหร่ ซับเซิบก็ไม่เคยทำ ไหงได้ไปทำงานด้านนี้ได้หว่า...
อ่านแล้วพยักหน้าหงิก ๆ

แปลว่า เอ๊าะ ๆ

เพราะ ro ไม่ได้เล่น (ไปเล่นเกมอื่น)

เพจ ไม่ได้ใช้ (เพราะดันได้รุ่น eng มาเลยกองทิ้งไว้ตรงนั้น)

และเป็นพวกลืมมือถือประจำ ปิดเสียงไว้ลืมเปิด ลืมเอาออกจากกระเป๋า (สั่นยังไงก็ไม่รู้สึก) ลืมไว้บ้าน และจะมีความสุขมากกับการไม่ต้องรับโทรศัพท์

confused smile พวกฟังเสียงโลกเสมอ ฮา...

#14 By devilray on 2011-06-21 03:21

อยู่ทันเหมือนกัน อิอิ cry cry

#13 By ทากน้อย on 2011-06-20 13:06

#8 แก่แล้วอะดิเลยโดนใจ 55
#9 ดีจังที่แก่ไม่เคยทันมี๊
#10 แกแก่ก่าชั้นอีก เื่รื่องแปลถ้าสนใจสิ่งแปลกใหม่ให้เราแปลให้ก็ได้นะ 55555555
#11 คาดว่าพอๆกันมั้งคะ

#12 By gamboom on 2011-06-20 11:29

ถ้าจำไม่ผิดคงช่วงสมัยผมอยู่ ม.ปลายเลยครับ
ติดเกมแร็กตอนเข้า ม.เนี่ยแหละ
เลยเป้อซิ่ว
ผมว่าผมแก่กว่าเจ้าของบล็อกอีกนะ - -

#11 By Nest on 2011-06-20 10:54

เข้ามาเกรียนส์

- RO เล่นตั้งแต่เซิฟอินเตอร์ ซาบซึ้งถึงความน่าอับอายในวีรกรรมเพื่อนร่วมชาติจริงๆ
ไม่มีอะไรน่าเจ็บปวดเท่าคำว่า Kuy ดังจนมีคนญี่ปุ่นเอาไปเขียนโดฯล้อแล้ว

- ทุกคนไปช่วยกันทำ (และดอง) ซับลิลลี่เพราะหวาดกลัวคำแปล จขบ. ครับ (ไม่ใช่ละ)

- #9 ขอซับเดนโดนด้วยครัฟ
/me โดนเอาไหอุดปาก

- เขาว่าคนนั่งนึกถึงอดีตเนี่ย "แ....
/me โดนลากไปทิ้งถังขยะสดก่อนพูดจบ

#10 By Mukiki on 2011-06-20 08:34

บ่นเรื่อยเปื่อย [ก่อนนั้นฉันยัง...] <- วัยรุ่น

มาช่วยเติมคำในช่องว่าง กร๊าก
(ก่อนนั้นยังวัยรุ่น พอถึงตอนนั้นก็เริ่มวัยรุ่นตอนปลาย...และตอนนี้ก็ *ปี๊บบบ*)
sad smile

#9 By est (119.42.75.154) on 2011-06-20 08:18

question question question Hot! โดนใจ 55+

#8 By .koko1358. on 2011-06-20 03:23

เราก็เกือบโดนหลอกแล้วพอดีมีคนช่วยไว้ทันcry

#7 By gamboom on 2011-06-20 00:23

เราอยู่ loki ค่ะ... 555555+

ตอนนั้นมุก "โยนหมวกให้หน่อยจะถ่ายรูป" ยังบูมอยู่เลย

#6 By gamboom on 2011-06-20 00:22

ผมอยู่เซิฟเคออสครับ
...แง โดนเช็คอายุ

#5 By 2521luck on 2011-06-20 00:21

#1 ใครแก่!

#2 ไม่เชื่อค่ะ 555

#3 แกอย่าๆ มาสะแกทันแฟนซับนิ เป็นยุคบุกเบิกเลยนะ!confused smile

#4 By gamboom on 2011-06-20 00:18

เกิดไม่ทันสักอย่างเลยอ่ะครับ sad smile

#3 By Masaka[PST] on 2011-06-20 00:13

Rag เกมส์ในตำนาน...ที่ผมเคยเล่นเมื่อเยาว์วัย...

เห้ย !! ผมยังไม่แก่นะ !! sad smile sad smile

#2 By Boymang*~ on 2011-06-19 23:59

ระลึกความแก่เรอะ 555+
เกมไม่เคยเล่น เพจก็ไม่เคยใช้อ่า open-mounthed smile

#1 By kurosawa on 2011-06-19 23:51