FictionY [Kill Me Baby!] ความลับ 2

posted on 19 Mar 2012 11:59 by gamboom in FictionY
พลังจิ้นเราจะเหนือจินตนาการแค่ไหน มาดูกัน ก๊าก
 
 
------------------------------------------
 
ตอนที่ 2


จิ๊บ... จิ๊บ... จิ๊บ

เสียงนกร้องเจี๊อยแจ้วในตอนเช้าปลุกเด็กสาวผมสั้นสีต้ำตาลอ่อนให้ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ผ้าม่านสีขาว ตู้ โต๊ะ ทีวี ที่ดูไม่คุ้นตา ยาสึนะกำลังค่อยๆ นึกว่าเกิดอะไรขึ้น และที่นี่ที่ไหน

ผู้หญิงคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา ใส่ชุดสีขาวทั้งตัว ดูท่าทางใจดี เธอยกอาหารเช้าเข้ามาวางด้วยท่าทางสบายๆ

"อ้อ ที่ีนี่คือ โรงพยาบาลสินะ" ยาสึนะพึมพำเบาๆ พร้อมเอามือแตะที่ผ้าพันแผลรอบหัว เธอมีอาการมึนหัวเล็กน้อย

"เราบาดเจ็บจากการที่ไปเจอนักเลงเข้า และหลังจากนั้นก็ได้พบกับ..."

"โซเนียจัง!!" เด็กสาวผมสั้นตะโกนเสียงดัง จนนางพยาบาลตกใจ ยาสึนะรีบถามว่า เห็นเด็กผู้หญิงผมสีทองบ้างมั้ย 
นางพยาบาลท่าทางใจดีส่ายหน้า ตอบสั้นๆ ว่า เห็นยาึสึนะหมดสติอยู่หน้าโรงพยาบาล จึงได้้พาเข้ามารักษาข้างใน โชคดีที่บาดแผลไม่ร้ายแรงมาก อีก 2-3 วันก็ออกจากรพ.ได้แล้ว

เด็กสาวผมสั้นสีน้ำตาลมีสีหน้าเศร้าทันที เธอทำได้เพียงรับคำสั้นๆ "เหรอคะ..." พร้อมประสานมือที่สั่นเทิ้มเข้าด้วยกัน
นางพยาบาลขอตัวออกไปดูแลคนไข้คนอื่น เธอแนะนำว่าให้ยาสึนะพักผ่อนมากๆ และทานข้าวเยอะๆ ก่อนปิดประตูจากไป

ความเงียบงันครอบคลุมไปทั่วบริเวณของห้อง ยาสึนะกรีดร้องอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

"โซ..โซเนียจัง เธอหายไปไหน ทำไมถึงเค้าไว้แบบนี้" ยาสึนะก้มหน้าลง มือทั้งสองข้างกลายเป็นที่ซับน้ำตา เธอปาดน้ำตาไปมาสะอึกสะอื้น น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาไม่หยุด 
แผลบนศรีษะอาจจะยังระบมอยู่บ้าง แต่มันไม่อาจเทียบได้กับความเจ็บปวดที่ใจได้รับ


"ทำไม!!" 


เด็กสาวผมสั้นทำได้เพียงหวังลึกๆในใจ ขออย่าให้มีใครได้ยินเสียงร้องไห้ที่แทบเสียสติของเธอเลย...


-----------


หลังจากที่บาดแผลหายดี ยาสึนะออกจากโรงพยาบาลมาได้สักพัก
ทุกสิ่งทุกอย่างก็เริ่มเข้าสู่ปกติ ทุกอย่างดำเนินไปเหมือนเคยๆ อาจารย์ โรงเรียน เพื่อนๆ 

ทำไมไม่มีคนตามหาโซเนียจังเลยนะ ทำไมไม่มีคนเป็นห่วงโซเนียจังกันเลยนะ
ทำไมทุกคนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเหมือนไม่ได้มีใครหายไป

ยาึสึนะทำได้เพียงคิดในใจ แต่ไม่อาจพูดอะไรออกมาได้ เธอนั่งเหม่อลอย จนเผลอมองโต๊ะที่นั่งข้างๆ อยู่บ่อยๆ

โต๊ะเรียนอันว่างเปล่า โต๊ะที่ไม่มีเด็กสาวผมทองท่าทางเย่อหยิ่งนั่งอยู่อีกแล้ว...




วันเวลาผ่านไป จนเริ่มย่างเข้าสู่เดือนที่ 3 ช่วงเวลาที่โซเนียหายตัวไปอย่างไร้เหตุผล

ยาสึนะกำลังเดินกลับบ้านคนเดียว เธอเริ่มทำใจได้บ้างแล้ว คิดแง่ดีได้เพียงโซเนียอาจมีธุระด่วนที่บ้านเกิด เลยไม่มีเวลามาร่ำลากับเธอ

ยาสึนะยิ้มเล็กๆ ให้ตัวเอง อย่างน้อยก็น่าจะมีหวังที่จะได้พบกันอีก เพราะโซเนียจังยังมาช่วยตอนที่เจอกับนักเลงเลยนี่นะ

"ต้องได้พบกันอีกแน่ ได้พบกัน..."

กึก

เด็กสาวผมสั้นสีน้ำตาลเงยหน้าขึ้นช้าๆ เมื่อเห็นว่ามีคนขวางทางอยู่ด้านหน้า

"โซ...!!" 

"ยาสึนะ"

เด็กสาวผมสั้นสีน้ำตาลชะงักไปหลังจากที่อีกฝ่ายเรียกชื่อตัวแทรกขึ้นมา

"ซะ..โซเนียจัง..." ยาึสึนะมีคำถามมากมายที่อยากรู้คำตอบ แต่พอได้เจอเจ้าตัวจริงๆ คำถามเหล่านั้นกลับจุกอก เธอทำได้เพียงเีรียกชื่อผู้ที่อยู่เบื้องหน้าเท่านั้น

เด็กสาวผมทองนัยตาสีครามมองมาอย่างเย็นชา เธออยู่ในชุดสีำดำทมิฬ สองมือล้วงกระเป๋าอยู่ตลอด

ความเงียบครอบคลุมไปทั่ว มีแต่เสียงแม่น้ำลำธาร และเสียงนกร้องเพื่อกลับรังยามเย็นเท่านั้น

เด็กสาวผมทองหลับตาลงครู่หนึ่ง เธอเอียงคอเล็กน้อยก่อนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

"ขอโทษนะ ยาสึนะ แต่เธอต้องตายที่นี่"

 
 
 
 
(อ่านแล้วหนุกไม่หนุกยังไงเม้นท์หน่อยนะ)

edit @ 19 Mar 2012 12:04:32 by gamboom

Comment

Comment:

Tweet

ค้างมากครับ รอตอน 3

#2 By ผ่านมาผ่านไป (183.89.128.176|183.89.128.176) on 2014-10-12 14:55

ตอนสามล่ะครับ  สองตอนจบได้ค้างคามากsad smile

#1 By reijimaho (103.7.57.18|202.28.80.44) on 2013-01-11 12:22